galeria sztuki
Katalog wystawy
Młodzi i młodsi
40+/-
Młodzi i młodsi: 40 +/−
„Trzydziestka to nowa dwudziestka. Czterdziestka to nowa trzydziestka. Pięćdziesiątka to nowa czterdziestka”. Wszyscy słyszeliśmy jakąś wersję tego powiedzenia. Ale co tak naprawdę znaczy być młodym? Czy młodość to kwestia wieku, doświadczenia, ciekawości, odwagi, a może gotowości do kwestionowania tego, co już wiemy? Na wystawie „Młodzi i młodsi: 40 +/−” Carmen Tarcha Gallery 5 prezentuje twórczość siedmiorga artystów, których prace podważają przekonanie, że tożsamość artystyczną można definiować przez pryzmat wieku czy przynależności pokoleniowej.
Siedmioro artystów, siedem odmiennych języków wizualnych i jedna wspólna przestrzeń dialogu. Nie łączy ich jedna estetyka. Magdalena Deput bada granice między rzeczywistością a iluzją. Dominik Jasiński łączy ekspresyjne portrety z bogatą ornamentyką roślinną. Rodolfo Liprandi tworzy rzeźby zakorzenione w tradycji Land Art’u, przekształcając gałęzie i inne naturalne materiały znalezione na miejscu w wyraziste formy zwierzęce. Wioleta Rzążewska poprzez malarstwo zgłębia tematykę pamięci i codziennych doświadczeń, a Mariusz Szydeł przygląda się tożsamości, wrażliwości i rolom, jakie odgrywamy w społeczeństwie. Paweł Wąsowski, czerpiąc ze swojego doświadczenia architektonicznego, wykorzystuje formy geometryczne do badania relacji między kolorem, światłem a percepcją. Z kolei Agnieszka Żak sięga po ornamentykę i tradycje kulturowe, by zgłębiać sposoby konstruowania tożsamości i znaczeń.
Tym, co łączy tych artystów, nie jest wspólny wiek, technika czy przynależność do określonego nurtu artystycznego, lecz różnorodność perspektyw i swoboda, z jaką podchodzą do swojej twórczości. Tytułowe 40 +/− jest celowo przewrotne. Niektórzy artyści są młodsi, inni starsi. Jedni dopiero rozpoczynają swoją artystyczną drogę, podczas gdy inni od dziesięcioleci rozwijają własny, rozpoznawalny język wizualny. Wystawa zachęca do ponownego zastanowienia się nad tym, co właściwie mamy na myśli, nazywając artystę młodym, początkującym czy uznanym. Być może bowiem w sztuce młodość ma mniej wspólnego z liczbą przeżytych lat, a więcej ze zdolnością do zachowania ciekawości, przełamywania konwencji, eksperymentowania i odkrywania czegoś nowego.
Magdalena Deput jest malarką, scenografką i projektantką wnętrz. Pochodzi z Gdyni, mieszka i pracuje w Poznaniu. W 2004 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Poznaniu, uzyskując dyplom na Wydziale Multimediów w zakresie animacji. Jej praktyka artystyczna obejmuje różne obszary sztuk wizualnych, ze szczególnym uwzględnieniem malarstwa.
Obrazy Deput podejmują temat relacji między rzeczywistością a iluzją oraz sposobów, w jakie obie sfery przenikają się w codziennym doświadczeniu. Artystka tworzy wizualne emblematy, w których to, co pozornie niemożliwe lub nieuchwytne, staje się obecne i nabiera materialnego wymiaru. Jej twórczość rozwija się na styku obserwacji rzeczywistości i swobodnej interpretacji, a tytuły realizowanych projektów często wprowadzają dodatkowy kontekst narracyjny.
Dominik Jasiński jest malarzem, grafikiem oraz autorem rysunków i ilustracji książkowych oraz prasowych. Ukończył Wydział Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Mieszka i pracuje w Portugalii.
W centrum jego twórczości znajdują się portrety, w których wizerunek człowieka splata się z ornamentyką roślinną i dekoracyjnymi motywami zaczerpniętymi z różnych tradycji kulturowych. W jego malarstwie widoczne są inspiracje secesją i Młodą Polską, a także sztuką ludową – zarówno polską, jak i pochodzącą z innych kręgów kulturowych. Charakterystyczne dla jego prac są intensywne kolory, zdecydowana linia i wyraziste ujęcie ludzkiej sylwetki. Połączenie dekoracyjności z ekspresją nadaje portretom artysty indywidualny, rozpoznawalny charakter.
Rodolfo Liprandi jest rzeźbiarzem i artystą wizualnym, którego praktyka koncentruje się na sztuce środowiskowej i instalacjach site-specific. Dorastając między płaskowyżem Krasu a równinami Dolnego Friuli, rozwinął silną więź z lokalnym krajobrazem i jego ekosystemami. Studiował rzeźbę w Instytucie Sztuki im. Maksa Fabianiego w Gorycji, a następnie uzyskał dyplomy licencjacki i magisterski w zakresie rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii. W latach 2019–2020 studiował również na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie obecnie mieszka.
Jego twórczość wyrasta z bezpośredniego dialogu z naturą. Tworzy wielkoformatowe, efemeryczne rzeźby i instalacje z materiałów pozyskiwanych w miejscu realizacji, takich jak gałęzie, pnie i krzewy. Inspiruje się lokalną fauną, bioróżnorodnością oraz kulturowymi i historycznymi warstwami krajobrazu. Proces twórczy opiera na uważnej obserwacji miejsca, jego rytmu i naturalnych zależności. Powstające prace funkcjonują jako tymczasowe formy współistnienia z otoczeniem, stopniowo poddające się działaniu czasu i warunków atmosferycznych.
Mariusz Szydeł jest malarzem, absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, gdzie w 2021 roku ukończył studia w zakresie malarstwa i rysunku, oraz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie studiował malarstwo w latach 2023–2025.
W centrum jego twórczości znajduje się człowiek – jego emocje, tożsamość, role społeczne i relacje z otoczeniem. Artysta bada napięcie między tym, co widzialne i publiczne, a tym, co ukryte i wewnętrzne. Ciało traktuje jako nośnik znaczeń, za pomocą którego opowiada o kruchości, sile, wykluczeniu i nadziei. Jego malarstwo figuratywne charakteryzują ekspresyjna deformacja, wyrazisty gest i kontrasty kolorystyczne. Istotnym motywem jego prac jest scena rozumiana jako przestrzeń obserwacji i oceny – zarówno teatralna czy cyrkowa, jak i codzienna. W cyklu „Widziani” (2023–2025) artysta podejmuje refleksję nad autentycznością, społecznym spojrzeniem oraz granicą między odgrywaną rolą a prawdziwą tożsamością.
Wioleta Rzążewska jest malarką urodzoną w Puławach. Studiowała w Instytucie Edukacji Artystycznej Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie, gdzie w 2015 roku uzyskała z wyróżnieniem dyplom licencjacki, a w 2017 roku – dyplom magisterski w pracowni malarstwa prof. Marzanny Wróblewskiej. Jej praca dyplomowa, cykl dziewięciu wielkoformatowych obrazów Sto lat!, została zaprezentowana w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie, a następnie włączona do kolekcji Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.
Artystka rozwija praktykę malarską, w której ważną rolę odgrywają obserwacja rzeczywistości, pamięć i refleksja nad codziennym doświadczeniem. Jej dorobek obejmuje zarówno rozbudowane cykle malarskie, jak i projekty indywidualne prezentowane w instytucjach kultury i galeriach w całej Polsce. Od lat konsekwentnie rozwija cykl Sceny zatrzymane, prezentowany w kolejnych odsłonach w różnych ośrodkach wystawienniczych. Rzążewska jest członkinią Związku Polskich Artystów Plastyków od 2018 roku.
Agnieszka Żak jest malarką i wykładowczynią akademicką. Studiowała w Accademia di Belle Arti di Brera w Mediolanie w latach 2004–2005, a następnie ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 2007 roku uzyskała dyplom na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Jarosława Modzelewskiego oraz z wyróżnieniem obroniła aneks w Pracowni Sztuki w Przestrzeni Publicznej prof. Mirosława Duchowskiego. W 2019 roku uzyskała stopień doktora na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP w pracowni prof. Stanisława Baja.
W swojej twórczości bada relacje między malarstwem, ornamentem, tradycją i tożsamością kulturową. Interesuje ją sposób, w jaki motywy dekoracyjne i elementy dziedzictwa różnych kultur funkcjonują we współczesnym obrazie, nabierając nowych znaczeń. Jej projekty, takie jak Chusta i ornament a kultura i tradycja, Tygiel kulturowy, Zasłona czy Blue Line, rozwijają refleksję nad przenikaniem się estetyk, symboli i tradycji. W jej dorobku znajdują się również realizacje z pogranicza malarstwa i sztuki w przestrzeni publicznej.
Paweł Wąsowski jest artystą wizualnym, malarzem, architektem, wykładowcą akademickim i kolekcjonerem sztuki. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, a za pracę doktorską otrzymał nagrodę Ministra Infrastruktury. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków i pozostaje związany z Mińskiem Mazowieckim. Oprócz malarstwa zajmuje się również rzeźbą i fotografią.
W centrum jego praktyki malarskiej znajduje się relacja między kolorem, światłem i przestrzenią. Wąsowski bada możliwości percepcji wzrokowej, iluzje optyczne oraz napięcia powstające na styku geometrycznego porządku i wizualnej dynamiki. Jego kompozycje, często oparte na regularnych podziałach i motywie kwadratu, wykorzystują kontrasty barwne do budowania wrażenia głębi, ruchu i pulsowania formy. Oszczędny język geometryczny, nawiązujący do tradycji Bauhausu, abstrakcjonizmu geometrycznego i op- artu, staje się narzędziem poszukiwania emocjonalnego wymiaru obrazu.